Merhaba, ben Zeynep Kaya.
13 yıldır Getty Images için fotoğraf ve video üretiyorum. Sanat Tarihi mezunuyum; ayrıca New York Film Academy'den sinematografi sertifikam var.
Ama aslında çocukluğumdan beri en büyük hayallerimden biri oyun yapmaktı.
Commodore 64'le tanıştığımda 7 yaşındaydım. Ekrana kendi adımı yazdırmaya çalışırken kodlamayla da ilk kez karşılaşmış oldum. Sonrasında elimden geçen neredeyse her konsolda oynarken bir gün kendi oyunumu yapmayı düşündüm.
Hayat beni önce fotoğrafçılığa, belgesellere, sanat tarihine, kameralara, dronelara ve Japonya'ya götürdü. Şimdi bütün bu yollar yavaş yavaş burada birleşiyor.
Japonca öğrenmeye 40 yaşımdan sonra başladım. Öğrenirken ihtiyaç duyduğum küçük oyunları ve araçları kendim için hazırlıyordum. Bir noktada bunların başkalarının da işine yarayabileceğini düşündüm ve bu site böyle ortaya çıktı.
İlk uygulamam Japanese Flick'in hikâyesi de Japonya'da başladı.
Birlikte çalıştığımız Japon bir arkadaşıma Japonca mesaj yazmak istemiştim. Fakat telefonun Japonca flick klavyesini kullanmayı bilmiyordum.
"Bu kadar zor olamaz herhalde," dedim.
Olabiliyormuş.
O gün klavyeyi öğrenmeye karar verdim. Zamanla yalnız olmadığımı, Japonca öğrenen pek çok kişinin aynı yerde zorlandığını fark ettim. Üstelik hiragana ve katakanayı flick klavye üzerinden çalışmanın benim için çok daha doğal olduğunu keşfettim.
Japanese Flick böyle doğdu.
Ardından başka fikirler geldi. Özellikle iki oğlumun derslerini biraz daha eğlenceli hale getirmek için oyun temelli uygulamalar, küçük araçlar ve türlü deneyler hazırlamaya başladım. Önceleri hepsi yalnızca bizim içindi. Sonra bir gün dönüp baktığımda, bunları başkalarıyla paylaşmaya hazırlanıyordum.
Fikirleri, görsel dünyayı ve tasarımları kendim hazırlıyorum. Hepsi yaşadıklarımdan, merak ettiğim şeylerden ve yıllardır biriktirdiğim fikirlerden çıkıyor.
Kodlama da hayatıma yalnızca bugün girmiş değil. Lise yıllarım boyunca ara sıra yeniden yükselen oyun yapma hevesim sayesinde web sayfaları hazırlayacak, küçük takip programları yazacak kadar kod öğrendim. Fakat bunu hiçbir zaman meslek olarak sürdürmedim.
Bugün kodlama tarafında yapay zekâdan destek alıyorum. Üretim sürecini ne kadar başka bir boyuta taşıdığını görmek beni gerçekten heyecanlandırıyor. Daha önce farklı uzmanlıklar ve bir ekip gerektiren fikirleri artık tek başıma deneyebiliyor, geliştirip çalışan ürünlere dönüştürebiliyorum.
Yapay zekânın yalnızca insanların işini elinden alacağı düşüncesine de pek katılmıyorum. Bence aynı zamanda bir insana birkaç farklı beceriyi ve işi yan yana yürütebilme şansı veriyor. Belki yakın gelecekte insanlar, eskiden ayrı ayrı kişiler tarafından yapılan üç-beş işi bir araya getirerek kendilerine yeni üretim alanları açabilecekler.
Yani 45 yaşımda birdenbire yazılım mühendisi olmadım. Çocukluğumdan beri taşıdığım oyun yapma hayaliyle, geçmişte öğrendiklerimi ve bugünün yeni araçlarını bir araya getirerek kendime başka bir yol açtım.
Sanırım bazı şeylere başlamak için "doğru yaş" diye bir şey gerçekten yok.
Burada sırasını bekleyen mobil uygulamalar, web oyunları, not defterlerinde kalmış fikirler ve kısa filmler var. Belki birkaç yıl sonra bugün küçük görünen bu projelerden bazıları çok daha büyük hikâyelere dönüşür. 🫠
Şimdilik uygulamalarımı ve oyunlarımı ücretsiz sunmak istiyorum; çünkü onları yapmaya başlarken temel amacım gelir elde etmek değildi. Yine de alan adları, sunucular ve üretim araçları zamanla maliyetli olabiliyor. Bu nedenle ileride projelerin devam edebilmesi için birkaç küçük "hayatta kalma önlemi" gerekebilir.
Buradaki şeyler birilerinin yeni bir şey öğrenmesine, merak etmesine ve bunu yaparken biraz eğlenmesine yardımcı olursa, benim için en güzel sonuç bu olur.
Sevgiler…
Hi, I'm Zeynep Kaya.
I've been shooting photos and video for Getty Images for 13 years. I hold a degree in Art History, and I also have a cinematography certificate from the New York Film Academy.
But honestly, ever since childhood, one of my biggest dreams was to make games.
I was 7 when I first met a Commodore 64. Trying to make my own name appear on the screen, I ran into coding for the very first time. After that, while playing on nearly every console I could get my hands on, I kept thinking that one day I'd make my own game.
Life led me first to photography, documentaries, art history, cameras, drones and Japan. Now all of those paths are slowly coming together right here.
I started learning Japanese after I turned 40. As I studied, I kept building little games and tools for myself, for the things I needed. At some point I realized they might be useful to other people too, and that's how this site came to be.
The story of my first app, Japanese Flick, also began in Japan.
I wanted to write a message in Japanese to a Japanese friend I was working with. But I didn't know how to use the Japanese flick keyboard on my phone.
"It can't be that hard," I thought.
Turns out it can.
That day I decided to learn the keyboard. Over time I realized I wasn't alone — many people learning Japanese get stuck at exactly the same place. And I discovered that studying hiragana and katakana through the flick keyboard felt far more natural for me.
That's how Japanese Flick was born.
Then other ideas followed. Especially to make my two sons' lessons a little more fun, I started building game-based apps, small tools and all sorts of experiments. At first they were all just for us. Then one day I looked up and found myself getting ready to share them with others.
I create the ideas, the visual world and the designs myself. They all come from the things I've lived, the things I'm curious about, and ideas I've been collecting for years.
Coding isn't brand new to my life either. Thanks to a game-making urge that flared up now and then through my high-school years, I learned enough code to build web pages and write little tracking programs. But I never pursued it as a profession.
Today, on the coding side, I get help from AI. Seeing how much it lifts the making process to another level genuinely excites me. Ideas that used to require different specialists and a whole team, I can now try on my own, develop, and turn into working products.
I also don't quite agree with the idea that AI will only take people's jobs away. I think it also gives one person the chance to carry several different skills and roles side by side. Maybe in the near future people will combine three or five jobs once done by separate people, and open up new creative space for themselves.
So I didn't suddenly become a software engineer at 45. With the game-making dream I've carried since childhood, I brought together what I'd learned in the past and today's new tools, and opened a different path for myself.
I guess there really is no such thing as the "right age" to start something.
There are mobile apps, web games, ideas left in notebooks and short films still waiting their turn here. Maybe in a few years some of these projects that look small today will grow into much bigger stories. 🫠
For now I want to offer my apps and games for free, because making money was never my main goal when I started them. Still, domains, servers and production tools can get costly over time. So down the road, a few small "survival measures" may be needed to keep the projects going.
If the things here help someone learn something new, stay curious, and have a little fun along the way, that's the most beautiful outcome for me.
With love…
Her türlü soru, öneri ve şikâyetiniz için buradayım:
I'm here for any question, suggestion or complaint:
hello@zeynepkaya.app